زنان در پاکستان به دلیل دریافت کمک مجازات میشوند

برخی از بزرگان قبائیلی در شمالغرب پاکستان تصمیم گرفته اند که اگر زنان خانواده های که از عملیات نظامی فرار کرده اند، برای دریافت مواد غذایی به ساحۀ توزیع مواد بروند، مجازات خواهند شد.

این مطلب را ملک کلیم الله یک بزرگ قوم "ملک" پس از آن بیان داشت که خبرنگار رویترز او را در حال حمله بر یک زن دید.

کلیم الله گفت که زنان حق ندارند برای دریافت کمک به ساحه توزیع کمک ها بروند و اگر در ساحۀ توزیع مواد غذایی دیده شوند، مجازات خواهند شد.

این تصمیم را ۴۰ بزرگ قومی در شهر بنو اتخاذ کرده اند.

خبرنگار آژانس خبررسانی رویترز میگوید که کلیم الله چندین زنی را که برای دریافت کمک در ستدیوم شهر بنو آمده بودند با سیلی زده و گفت که از خانه های شان بیرون نشوند.

رویترز گزارش میدهد که بشمول خبرنگاران، نیروهای امنیتی نیز در ساحه حضور داشتند اما هیچ گونه مداخلۀ نکردند و زنان دیگر نیز به زودی آنجا را ترک کردند.  

سپس کلیم الله اعلامیه یی را توزیع کرد که در آن نوشته شده است، "ما بزرگان وزیرستان تصمیم اتخاذ کرده ایم که از این به بعد هیچ زنی حق ندارد به ساحۀ توزیع مواد امدادی بیاید و باشندگان وزیرستان باید زنان شان را در خانه هایشان نگهدارند، در غیر آن ما به خانه هایشان خواهیم رفت و شوهران شان را مجازات خواهیم کرد."

در این اعلامیه در مورد سرنوشت زنان بیوه یا بدون همراه چیزی ذکره نشده است.

اولین جنرال ۴ ستارۀ زن (ستر جنرال قوای بحری) در امریکا

به روز سه شنبه به میشل هوارد رتبۀ جنرال چهارستاره یی نیرو های بحری داده شد و به حیث معاون رئیس عملیاتی این نیرو ها، اشغال وظیفه کرد.
مراسم اعطای این رتبه به وی، در آرامگاه ملی آرلنگتن برگزار شده بود که محل مهم بزرگداشت از نظامیان امریکایی نیز شمرده میشود.
خانم هوارد گفت ترفیع وی میتواند برای زنانی که علاقمند خدمت نظامی اند، الهام بخش واقع گردد " اگر شما باور ندارید، امروز برای من رتبه جنرال چهار ستاره داده شد - چیزی که (جنرال چهار ستاره زن ) تا حال وجود نداشت. یک قرارداد نو صورت گرفت و شما در تاریخ قوای بحری امریکا برای بار اول (یک جنرال چهار ستارۀ زن) را می بینید."
خانم هوارد سومین زن در اردوی ایالات متحده امریکا است که رتبه ستر جنرال قوای بحری را کمایی میکند. یک خانم جنرال چهار ستاره در قوای زمینی و خانم دیگر در قوای هوایی ایالات متحده مصروف خدمت اند.
زنان امریکایی که در اردو وظیفه اجرا میکنند، در سالهای اخیر موانع زیادی را در راه پیشرفت شان از میان برداشته اند و میتوانند بخاطر رسیدن به بَست های بلند نظامی که زمانی بروی آنها بسته بود، حال به رقابت بپردازند.

راه ناهموار زنان بایسکل‌ران از پغمان تا المپیک

به سرعت از شیب‌های تند کوه‌های خاکی رنگ پایین می‌آیند و نه به نگاه خیره مردان توجه می‌کنند، نه به پرزه‌هایشان. این دختران بایسکل ران از این فعالیت جدید خود لذت می‌برند.
تصویر یک زن بر روی بایسکل در بیشتر نقاط جهان چیز عجیب و غیر عادی به نظر نمی‌رسد، اما در افغانستان، کشوری که سنت و تعبیر سختیگرانه‌ای دین، ورزش زنان را محدود می‌کند و کار عجیبی دیده می‌شود.
تیم ملی ده نفره بایسکل رانی زنان افغانستان حالا با این پیش‌فرض‌ها و کلیشه‌های جامعه دست و پنجه نرم می‌کند. آنها نه تنها به مسابقات المپیک ۲۰۲۰ چشم دوخته‌اند، بلکه سعی می‌کنند پا را فراتر بگذارند و زنان بیشتری را به بایسکل رانی تشویق کنند.
به گزارش دویچه‌وله، مرجان صدیقی ۲۶ ساله، عضو تیم و دستیار مربی می‌گوید: «برای ما، بایسکل نشانی از آزادی است.» او می‌افزاید: «ما بایسکل رانی نمی‌کنیم که یک پیام سیاسی ارایه کنیم. ما بایسکل رانی می‌کنیم چون ما می‌خواهیم؛ چرا که این کار را دوست داریم؛ چرا که وقتی برادران مان می‌توانند، ما هم می‌توانیم.»
یک صبح دل انگیز، با لباس ورزشی و کلاه ایمنی، مرجان و نیمی از اعضای تیم که همه بین ۱۷ تا ۲۱ سال سن دارند، برای تمرین بایسکل رانی از کابل تا تپه پغمان می‌روند. آنها از میان نگاه‌هایی که به آنها خیره می‌شوند و گاهی هم چشم چرانی‌ها، رکاب می‌زنند و از میان تپه‌های سرسبز، باغ‌های میوه و جاده‌ای پوشیده از درخت می‌گذرند.
پسری با پیراهن تنبان نامرتب در گوشه‌ای ایستاده و شگفت زده و با هیجان به دختران خیره شده است. پیش‌تر، یک مرد ریش‌دار که با موتر تویوتا کرولای خود همپای دختران حرکت می‌کند، نگاه آمیخته با قهر و ارعاب به آنان دارد؛ اما دختران هم‌چنان رکاب می‌زنند و با قدرت پیش می‌روند. دختران ورزشکار غالبا با توهین و تحقیر مواجه می‌شوند؛ با کلماتی مانند «فاحشه، بدکاره، شما باعث ننگ خانواده‌های ما هستید؛ بروید به خانه و دیگر کلمات زشت» خطاب می‌شوند. اما تیم بایسکل رانی دختران می‌گوید که آنان جسور باقی می‌مانند، شاید آنها از سوی کسانی تشویق می‌شوند که انتظارش نمی‌رود.
زنی که کاملا جامه سیاه پوشیده، مادر یکی از بایسکل‌ران‌هاست که دست تکان می‌دهد و با شوق و شور توصیف ناشدنی دختران را در راه پغمان تشویق می‌کند. ماریا رسولی، مادر فیروزه ۲۰ ساله است. او می‌گوید دخترش طوری زندگی می‌کند که برای خودش صرفا یک آرزو بود. ماریا که دخترش دانشجو است، می‌افزاید: «پدر و مادر من هرگز اجازه ندادند تا من بایسکل برانم. نمی‌توانم اجازه بدهم که چنین چیزی دوباره اتفاق بیفتد.» ماریا می‌گوید که او و شوهرش مساله ورزش دختران‌شان را از چشم خویشاوندان و همسایه‌ها دور نگهداشته‌اند. او توضیح می‌دهد: «آنها هیچ نخواهند فهمید.»
دختران سرانجام خسته و مانده به پغمان می‌رسند، کنار یک جوی آب جمع می‌شوند تا خستگی خود را رفع کنند.

حمیده اسدی ورزشکار افغان اورنده مدال

حمیده اسدی ورزشکار جوان کشور امروز در مسابقات جنوب آسیا مقام سوم را از آن خود کرده و دو مدال برونز را برای افغانستان افتخار آفرید .
این موفقیت را برای همه ای هموطنان گرامی و خانواده ورزش افغانستان تبریک و تهنیت عرض میکنم.
امیدوارم که در روزهای آینده جایگاه اول و دوم را از آن خویش نموده و دست پر به کشور بر گردد .

کشته شدن دو خانم در شاهراه کابل وجلال اباد

دفتر مطبوعاتی ولایت لغمان با نشر خبرنامه ای گفته است که ماین مغناطیسی در عقب یک تانکر تیل جاسازی شده بود که صبح امروز انفجار کرد.
گفته شده که پس از انفجار چند موتر حامل غیر نظامیان آتش گرفته است.
در خبرنامه آمده که این رویداد حوالی ساعت ۱۰ پیش از ظهر امروز (چهارشنبه) در شاهراه عمومی کابل- جلال آباد و در چهار راهی سرخکانو رخ داده است.
در این انفجار یک تانکر تیل، سه موتر نوع کرولا و سه دوکان مواد خوراکی آتش گرفته است.
دو زن که سرنشین موتر کرولا در عقب این تانکر بودند در جریان آتش سوزی به گونه کامل سوخته و شش تن دیگر زخمی شده اند.
زخمی ها به شفاخانه انتقال داده شده و وضعیت صحی آنان وخیم گزارش شده است.
مقام های ولایت لغمان برای مهار آتش سوزی تیم های اطفائیه را به محل اعزام کرده اند.