وفات نویسنده وخبر نگار در کابل

محمد اسماعیل اکبرنویسنده ، روزنامه‌نگارو فعال سیاسى کشور در اثر بیمارى قلبى وفات کرد.

 محمد اسماعیل اکبر، شام روز گذشته به سن٦٤سالگى در شهر کابل داعى اجل را لبیک گفت.

 محمد اسماعیل اکبر در سال ١٣٣٠ در قریه حیدر آباد، ولسوالی آقچه، ولایت جوزجان به دنیا آمد.

این نویسنده مقالاتى که عمدتاً در بارۀ زمینۀ فکری اصلاحات و بیرون رفتن از فضای ایدیولوژیک بوده درهفته نامه ها انتشاریافته است.

موصوف درجریان کارهاى رسانه یى خود، براى شش ماه مدیریت مسوول جریدۀ "صلح "، و دوسال مسوولیت جریده "نداى اسلام" را برعهده داشته است .

اکبر به مبارزات اصلاح‌طلبانه در دوره‌های مختلف سیاسی افغانستان شهرت داشت و در دوران حکومت حفیظ‌ الله امین زندانی شد.

اسماعیل اکبردرسال ١٣٨٨همزمان با پیشرفت گروه طالبان درشمال، ناگزیر شد با خانواده اش به پاکستان برود. وى در دیارمهاجرت با همکاری برخی از اهل قلم، نشریه فکری و اصلاحی " صدای امروز" را  به راه انداخت.

این فعال سیاسى، درسالهاى مهاجرت از طریق مصاحبه ها با رسانه هاى بین المللى نظریات  خود را در باره برقراری صلح عادلانه از طریق تشکیل یک جبهه سوم یا خط سوم تبلیغ نمود که اثرات قابل توجه در میان اهل فکر و جوانان داشت.

اسماعیل اکبر، پس ازسقوط طالبان  به دعوت کمیته دفاع از آزادی مطبوعات در افغانستان، به وطن برگشت و مسوولیت جریده ای "طلوع افغانستان" را برای یکسال به عهده گرفت.

از این نویسنده برعلاوه ده ها مقاله و رساله در مورد مسایل سیاسی، فرهنگی و تاریخی کشور، کتابی تحت عنوان فصل آخر نیز به نشر رسیده است.

فدا کاری یک جنرال زن در افغانستان

 هر کارمسلکی را که به هدف خدمت به میهن انجام وصداقت انجام شود نزد مردم قابل قدر است.

جنرال راضیه رحیمی یکی ازجنرالان زن است که از بیش از٤٠ سال بدینسو به حیث داکتر نظامی در شفاخانه سردار محمد داوود خان (چهارصدبستر) کابل ایفای وظیفه می کند.این جنرال در ۴۰ سال خدمت هیچ روز مرخصی نگرفته است .

این جنرال راضیه "رحیمی" قوماندان عمومی نرسنگ قوماندانی صحیه ستردرستیز وزارت دفاع ملی وظیفه مقدس را بدوش دارد.وى در گفتگوی چنین میگوید : که در چهاردهه جنگ، تمامی عرصه هاى زندگی در کشور ازنگاه سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی به بحران مواجه گردید، چهاردهه قبل همه مسلک ها یک ارزش خاص داشت؛ زیرا جنگ نبود و دشمنان وطن نسبت سیاست درست دولتمردان، جرئت نداشتند تا درمسایل داخلی و خارجی کشور دست درازی نمایند.

جنرال رحیمى علاوه کرد که هرکارومسلکی که انجام میشد به خاطر خدا و وطن انجام میشد، نه فساد درداخل ارگان های دولتی وجودداشت ونه کسی به خاطراندوختن پول وسرمایه کارمیکرد. مسلک در اردو وپولیس برای زنان ودختران، افتخارآفرین بود و هرکار و مسلکی را که به هدف خدمت به میهن انجام میدادند چون با صداقت انجام میشد، نزد مردم قابل قدربود.

وحالا تعداد طبقۀ اناث درچوکات وزارت دفاع ملى، به حدود ۱۳۰۰تن  ودرچوکات پولیس ملى، نزدیک به ٢٢٠٠ تن میرسد؛ اما وزارت داخله میگوید که این رقم کافى نیست و تلاش میکنند که این رقم را تا پنج سال آینده به ١٠ هزار افزایش بدهند.

قوماندان عمومی نرسنگ قوماندانی صحیه ستردرستیز وزارت دفاع گفت که اکنون خشونت در برابر زنان نه تنها درمیان خانواده ها، بلکه درساحه کاری و اجتماع هم صورت میگیرد و قربانی درتمامی ساحات زندگی، به درجه نخست همین خانم ها هستند.

 که برخی خانواده هاوخود پولیس که سطح دانش شان کم است و ذهنیت های عقب گرایانه دارند، تلاش می کنند تازنان راکه نیمى از پیکراجتماع را تشکیل میدهند، درتمامی عرصه هابه ویژه عرصه نظامی نگذارند که کارکنند؛ بناءً باحرف های زشت باعث آزار، اذیت، توهین وتحقیر آنها میگردند.

قوماندان عمومی نرسنگ قوماندانی صحیه ستردرستیز وزارت دفاع ملی که سال ۱۳٣۵راضیه رحیمی درشهر کابل متولد شده و دارای پنج برادر و دو خواهراست، گفت که ازدواج نکرده و زندگی شخصی خود را فدای زندگی اجتماعی خود ساخته است.

افتتاح جنبش مردان برای دفاع از حقوق زنان در هرات

 جنبش به هدف حمایت از حقوق زنان و کاهش خشونت علیه زنان بنیان گذاری شده است.

 مسئولان این حرکت شرایط سخت گیرانه به اعضای این گروه وضع کرده‌اند. آنان می‌گویند کسانی می‌تواند عضویت این جنبش را کسب کنند که نه دو زن داشته باشند و نه هم خواهان گرفتن زن دوم باشند.

هر کدام از اعضای این جنبش همراه با زنان خود در این محفل شرکت کرده‌ بودند تا برای خود همفکران دیگری بیابند.

این حرکت را می‌توان از نخستین گام‌ها در زمینه به دست آوردن حقوق زنان از سوی مردان قلمداد کرد، مردانی که به گفته اعضای این جنبش، زنان را مورد خشونت های مختلف قرار می‌دهند.

سیدعبدالقادر رحیمی یکی از مسئولان جنبش مردان حامی زنان در هرات گفت، اعضای این گروه از هشت ماه به این سو تلاش‌های را بخاطر برآورده شدن این هدف آغاز کرده‌اند.

آقای رحیمی می‌گوید هژده تن از مردان بنیان گذاران این گروه در هرات را تشکیل می‌دهند اما او می‌افزاید که تاکنون دست کم دوصد تن در ولایت هرات و دیگر ولایات افغانستان به جنبش مردان حامی زنان پیوسته اند.

در حال حاضر اعضای این جنبش را فعالین مدنی، استادان پوهنتون و تعدادی از روحانیون تشکیل داده‌اند.

اما سیدعبدالقادر رحیمی یکی از مسئولان این جنبش می‌گوید، کسانی می‌توانند عضویت این گروه را بدست آورند که به حقوق اساسی زنان احترام بگذارند.

آقای رحیمی یکی دیگر از شرایط عضویت در این جنبش را نداشتن همسر دوم مطرح کرد.

فعالین حقوق زن در هرات نسبت به آینده این جنبش خیلی خوشبین اند.

افزایش خشونت ها وخودکشی هادر برابر زنان در افغانستان

یک خانم حامله در ولسوالی پشتونکوت  ولایت فاریاب حلق اویز شده است .

کیهان نوین: که این رویداد، شب گذشته در منطقۀ خانقاه ولسوالی پشتونکوت رخ داده است که سن این خانم ۲۲ سال بود.خانم مذکور هفت ماه حامله نیز بوده.

 که تاکنون علت این قضیه روشن نیست؛ اما جسد جهت معاینه به طب عدلی انتقال یافته است که نیروهای امنیتی در پیوند به این قضیه، شوهر این خانم را بازداشت کرده و تحت نظارت و تحقیق قرار دارد.

سید عبدالله پدر این خانم دخترم با شوهرش در یک اتاق خواب بوده؛ اما جسد حلق آویز شدۀ او را از تشناب همان اتاق به دست آوردیم؛ واضح است که شوهرش به قتل رسانده است."

وی افزود که دو سال می شود که دخترش عروسی کرده است و همواره از سوی شوهرش، تحت شکنجه و خشونت قرار داشت.

مادر مقتوله گفت: "چند ماه پیش مجبور شدم از ظلم و ستم داماد و خانواده اش به حق دخترم، در ولسوالی پشتونکوت عارض شوم؛ اما موسفیدان و بزرگان محل وساطت کرده، اجازه ندادند."

سید حفیظ الله فطرت رییس دفتر ولایتی کمیسیون مستقل  حقوق بشر فاریاب، انگیزۀ خودکشی زن مذکور را ازدواج اجباری، نارضایتی دختر و خشونت های خانوادگی عنوان نموده گفت که در سال روان ۹۲ مورد خشونت علیه زن را ثبت کردند که ۱۱ مورد آن قتل و خودکشی میباشد.

وی مداخله موسفیدان و اربابان محل را در جنجال و خشونت های خانوادگی نادرست خوانده گفت که فیصله های آنان نه تنها مشکل را در آینده حل نمیسازد؛ بلکه زمینه را برای کشکمش و قتل ها فراهم مینماید که مثالش خودکشی این زن ۲۲ ساله حامله است.

افزایش کنار جاده در افغانستان

تحقیق کننده گان ضد ماین گزارش داده  است که تلاش ها در اثر استفادهء بیش از حد ماین توسط گروه های شورشی برای کاهش تلفات ناشی انفجار ماین، سال گذشته بی نتیجه مانده است.

 این تحقیقات از اکتوبر سال ۲۰۱۴ الی اکتوبر سال ۲۰۱۵ میلادی، انجام یافته است.

در گزارش آمده است که گروه های غیر دولتی در کولمبیا، لیبیا، پاکستان و یمن این آلهء کشنده را تا هنوز بکار می برند و استفاده از ماین کنار سرک در سال گذشته در افغانستان، یک افزایش چشمگیر را نشان می دهد.

جیف ابرامسن مسوول این ارزیابی می گوید، در حالیکه جهان پیشرفت های بزرگی را در کاهش استفاده از ماین بدست آورده بود، اما سال گذشته این پیشرفت ها کاهش داشته و برعکس استفاده از این آله و افزایش تلفات ناشی از آن بلند رفته که به گفتهء وی موجب نگرانی است.

در جریان سال گذشته شمار کشته شده ها در اثر انفحار ماین در یک روز به ۱۰ تن می رسد که این رقم نسبت به سال ۲۰۱۳ یک افزایش را نشان می دهد و اما نسبت به سال ۱۹۹۹ میلادی کمتر است. زیرا در سال ۱۹۹۹ رقم تلفات در یک روز ۲۵ تن بود.

 که ۸۰ در صد تلفات ناشی از ماین را غیر نظامیان تشکیل می دهند. 

مارک ایزنای یک تحقیق کننده ارشد از ادارهء دیده بان حقوق بشر یا (هیومن رایت واچ) گفت، افزایش استفاده از ماین ضد پرسونل از سوی گروه های غیر دولتی در اوکرایین و یمن و استفاده بیش از حد این آله بخصوص در افغانستان و عراق نگران کننده است.

در گزارش آمده است که در سال گذشته حداقل مساحت ۲۰۰ کیلومتر مربع بیشتر در افغانستان، کولمبیا و کروشیا از وجود ماین پاکسازی شده است که یک افزایش اندک را نسبت به سال ۲۰۱۳ میلادی نشان می دهد.