درباره من
فعال حقوق بشر! بدون آزادی انسان از انسانیت تهی است اما می تواند با تلاش برای کسب آزادی انسانیت خویش را بناکند.
برای آغازیک جنبش مترقی وانقلابی درجامعه وتقویت وتحکیم آن قبل ازهمه به تدارک فکری نیازاست. این آمادگی فکری ازطریق تبلیغ وترویج اندیشه های انقلابی ومترقی درجهت ارتقای سطح آگاهی فکری وسیاسی توده های مردم وایجادیک تشکیل انقلابی مردمی میسرمیگردد. زیرا بدون چنین تدارکی نمیتوان مبارزات ملی وطبقاتی توده های مردم را به جهت درست واصولی آن رهبری کرده وآنرابه فرجام پیروزمندآن رساند.
ادامه...
مینا کشورکمال، فمنیست و بنیانگذار اولین تشکل مستقل زنان افغانستان
مینا کشورکمال، فمنیست و بنیانگذار اولین تشکل مستقل زنان افغانستان
«من زنم که دیگر بیدار گشتهام"
من راه خود را بازیافتهام و هرگز برنمیگردم»
مینا کشورکمال در سال ۱۳۳۳ خورشیدی در شهر کابل دیده به جهان گشود. او بنیانگذار و رهبر اولین تشکل مستقل زنان افغانستان به نام «جمعیت انقلابی زنان افغانستان» (راوا) بود. این سازمان یکی از سازمانهای سابقهدار زنان افغانستان است که هدف خود را حقوق زنان و ترویج دموکراسی سکولار اعلام کرده بود. این سازمان در سال ۱۹۷۷ میلادی در کابل به وسیلهی مینا کشورکمال تاسیس شد. این سازمان هم با رژیم کمونیستی و هم با «مجاهدین» مخالف بود و بعدها از مخالفان طالبان نیز بود. راوا هر گونه بنیادگرایی مذهبی را مطرود میدانست. این گروه اهداف خود را احقاق حقوق زنان و مبارزه برای رسیدن به جامعهای مبتنی بر دموکراسی و سکولاریسم و همچنین مبارزه علیه هر گونه افراطگرایی مذهبی اعلام کرده بود. دفاع از تمامیت ارضی و حقوق مساوی همهی اقوام و مذاهب از دیگر اعداف راوا بود. مینا کشورکمال از نوجوانی و دوران تحصیل همواره به مشکلات جامعهی افغانستان نظر داشت و از این میان به مسائل و مشکلات زنان افغانستان توجهی ویژه داشت. در این زمان هنوز افغانستان توسط نیروهای بیگانه اشغال نشده بود اما دولتمردان افغانستان در جهت منافع ملی کشور رفتار نمیکردند.
کشورکمال اعتقاد داشت که زنان افغانستان مانند شیران خفتهای هستند که اگر بیدار شوند و به جرکت درآیند نقش عظیمی در انقلاب سیاسی و اجتماعی افغانستان ایفا خواهند کرد. پس از اشغال افغانستان به وسیلهی شوروی کشورکمال از تحصیل در دانشگاه دست کشید و به سازماندهی زنان افغانستان در مبارزه با نیروهای اشغالگر پرداخت. کشورکمال توانست تظاهرات وسیعی از زنان به راه بیاندازد و علیه سیاستهای زمامداران وقت اعتراض کند. مینا در سال ۱۹۸۱ به عنوان نمایندهی جنبش مقاومت افغانستان و با دعوت حزب سوسیالیست فرانسه در کنگرهی آن حزب شرکت کرد و پس از آن از چندین کشور اروپایی دیدن کرد و با رهبران آنها دیدار کرد و در مورد وضعیت افغانستان و زنان جامعهاش سخن گفت. کشورکمال در کنگره ولانس شرکت کرد و با استقبال خوبی مواجه شد. در این نشست «بوریس پوناماریوف» سرپرست هیات شوروی سابق نیز شرکت داشت که کشورکمال با تکان دادن دستش به نشانهی پیروزی موجب شد که او تالار کنگره را ترک کند که این اتفاق بازتابی جهانی یافت.
مینا در ساختن یک بیمارستان و آموزشگاه پرستاری و یک کارگاه و دو مدرسه در پاکستان برای زنان مهاجر نقش بهسزایی ایفا کرد. کشورکمال با دکتر فیض احمد رهبر سازمان رهایی افغانستان ازدواج کرد. آن دو بیشتر وقت خود را صرف مبارزه کردند و حتا برای آیندهی افغانستان به یک راه مشترک معتقد نبودند. مینا دوازده سال از عمر کوتاه ۳۲ سالهی خود را وقف آزادی مردم افغانستان کرد. او معتقد بود که با وجود سایهی شوم جهالت بنیادگرایی و ابتذال و فساد بیانتهای بیگانهپرستان بر زنان افغانستان، زیر نام به اصطلاح آزادی و برابری، سرانجام نیم جامعه که زنان باشند بیدار میشوند و درنتیجه افغانستان بیدار میشود.
در پانزدهم بهمنماه ۱۳۶۵ مینا کشورکمال در شهر کویته پاکستان توسط افراد سازمان «خاد» یا همان اداره خدمات امنیت دولتی به قتل رسید. مجله تایم در شماره فوقالعاده ۱۳ نوامبر ۲۰۰۶ خود در میان «۶۰ قهرمان آسیایی» به معرفی مینا کشور کمال پرداخت. تایم مینویسد: «مینا هر چند فقط ۳۰ سال داشت که کشته شد، اما او قبلا بذر جنبش آزادیخواهانه زنان افغانستان را کاشته بود که بنیادش را نیروی دانش تشکیل میداد.
گرفته شده از: tavaana.org/fa/Meena_Keshwar_Kamal
Meena among 60 Asian Heroes of Time Magazine
Meena Keshwar Kamal, popularly known as Meena, the founder of the Revolutionary Association of the Women of Afghanistan (RAWA) has been listed among the "60 Asian Heroes" along with Mother Teresa, Dalai Lama, Kang Chol Hwan and others, in the Asian edition of Time Magazine. The magazine dedicated its November 13, 2006, special anniversary issue to pay "homage to the men and women who have shaped our destiny and our times."
Aryn Baker writes in her profile of Meena: "Although she was only 30 when she died, Meena had already planted the seeds of an Afghan women's rights movement based on the power of knowledge. She believed that if women were able to read and write, that if they could communicate and learn about the world, they would discover their own strength and could make a difference in their own society."
Meena established RAWA in 1977 to promotes women's rights and a secular democracy. The group opposed both the Soviet-supported regime and the later Mujahideen and Taliban Islamist rulers. After 10 years of struggle for women's rights, she was assassinated in Quetta of Pakistan on February 4, 1987, allegedly by the agents of Khadamat-e Etela'at-e Dawlati (KHAD), the secret police of the Soviet-supported regime in Afghanistan, which functioned under the control of the KGB.
Taken from: wikinews.org
مینا کشورکمال، فمنیست و بنیانگذار اولین تشکل مستقل زنان افغانستان
مینا کشورکمال، فمنیست و بنیانگذار اولین تشکل مستقل زنان افغانستان
«من زنم که دیگر بیدار گشتهام"
من راه خود را بازیافتهام و هرگز برنمیگردم»
مینا کشورکمال در سال ۱۳۳۳ خورشیدی در شهر کابل دیده به جهان گشود. او بنیانگذار و رهبر اولین تشکل مستقل زنان افغانستان به نام «جمعیت انقلابی زنان افغانستان» (راوا) بود. این سازمان یکی از سازمانهای سابقهدار زنان افغانستان است که هدف خود را حقوق زنان و ترویج دموکراسی سکولار اعلام کرده بود. این سازمان در سال ۱۹۷۷ میلادی در کابل به وسیلهی مینا کشورکمال تاسیس شد. این سازمان هم با رژیم کمونیستی و هم با «مجاهدین» مخالف بود و بعدها از مخالفان طالبان نیز بود. راوا هر گونه بنیادگرایی مذهبی را مطرود میدانست. این گروه اهداف خود را احقاق حقوق زنان و مبارزه برای رسیدن به جامعهای مبتنی بر دموکراسی و سکولاریسم و همچنین مبارزه علیه هر گونه افراطگرایی مذهبی اعلام کرده بود. دفاع از تمامیت ارضی و حقوق مساوی همهی اقوام و مذاهب از دیگر اعداف راوا بود. مینا کشورکمال از نوجوانی و دوران تحصیل همواره به مشکلات جامعهی افغانستان نظر داشت و از این میان به مسائل و مشکلات زنان افغانستان توجهی ویژه داشت. در این زمان هنوز افغانستان توسط نیروهای بیگانه اشغال نشده بود اما دولتمردان افغانستان در جهت منافع ملی کشور رفتار نمیکردند.
کشورکمال اعتقاد داشت که زنان افغانستان مانند شیران خفتهای هستند که اگر بیدار شوند و به جرکت درآیند نقش عظیمی در انقلاب سیاسی و اجتماعی افغانستان ایفا خواهند کرد. پس از اشغال افغانستان به وسیلهی شوروی کشورکمال از تحصیل در دانشگاه دست کشید و به سازماندهی زنان افغانستان در مبارزه با نیروهای اشغالگر پرداخت. کشورکمال توانست تظاهرات وسیعی از زنان به راه بیاندازد و علیه سیاستهای زمامداران وقت اعتراض کند. مینا در سال ۱۹۸۱ به عنوان نمایندهی جنبش مقاومت افغانستان و با دعوت حزب سوسیالیست فرانسه در کنگرهی آن حزب شرکت کرد و پس از آن از چندین کشور اروپایی دیدن کرد و با رهبران آنها دیدار کرد و در مورد وضعیت افغانستان و زنان جامعهاش سخن گفت. کشورکمال در کنگره ولانس شرکت کرد و با استقبال خوبی مواجه شد. در این نشست «بوریس پوناماریوف» سرپرست هیات شوروی سابق نیز شرکت داشت که کشورکمال با تکان دادن دستش به نشانهی پیروزی موجب شد که او تالار کنگره را ترک کند که این اتفاق بازتابی جهانی یافت.
مینا در ساختن یک بیمارستان و آموزشگاه پرستاری و یک کارگاه و دو مدرسه در پاکستان برای زنان مهاجر نقش بهسزایی ایفا کرد. کشورکمال با دکتر فیض احمد رهبر سازمان رهایی افغانستان ازدواج کرد. آن دو بیشتر وقت خود را صرف مبارزه کردند و حتا برای آیندهی افغانستان به یک راه مشترک معتقد نبودند. مینا دوازده سال از عمر کوتاه ۳۲ سالهی خود را وقف آزادی مردم افغانستان کرد. او معتقد بود که با وجود سایهی شوم جهالت بنیادگرایی و ابتذال و فساد بیانتهای بیگانهپرستان بر زنان افغانستان، زیر نام به اصطلاح آزادی و برابری، سرانجام نیم جامعه که زنان باشند بیدار میشوند و درنتیجه افغانستان بیدار میشود.
در پانزدهم بهمنماه ۱۳۶۵ مینا کشورکمال در شهر کویته پاکستان توسط افراد سازمان «خاد» یا همان اداره خدمات امنیت دولتی به قتل رسید. مجله تایم در شماره فوقالعاده ۱۳ نوامبر ۲۰۰۶ خود در میان «۶۰ قهرمان آسیایی» به معرفی مینا کشور کمال پرداخت. تایم مینویسد: «مینا هر چند فقط ۳۰ سال داشت که کشته شد، اما او قبلا بذر جنبش آزادیخواهانه زنان افغانستان را کاشته بود که بنیادش را نیروی دانش تشکیل میداد.
گرفته شده از: tavaana.org/fa/Meena_Keshwar_Kamal
Meena among 60 Asian Heroes of Time Magazine
Meena Keshwar Kamal, popularly known as Meena, the founder of the Revolutionary Association of the Women of Afghanistan (RAWA) has been listed among the "60 Asian Heroes" along with Mother Teresa, Dalai Lama, Kang Chol Hwan and others, in the Asian edition of Time Magazine. The magazine dedicated its November 13, 2006, special anniversary issue to pay "homage to the men and women who have shaped our destiny and our times."
Aryn Baker writes in her profile of Meena: "Although she was only 30 when she died, Meena had already planted the seeds of an Afghan women's rights movement based on the power of knowledge. She believed that if women were able to read and write, that if they could communicate and learn about the world, they would discover their own strength and could make a difference in their own society."
Meena established RAWA in 1977 to promotes women's rights and a secular democracy. The group opposed both the Soviet-supported regime and the later Mujahideen and Taliban Islamist rulers. After 10 years of struggle for women's rights, she was assassinated in Quetta of Pakistan on February 4, 1987, allegedly by the agents of Khadamat-e Etela'at-e Dawlati (KHAD), the secret police of the Soviet-supported regime in Afghanistan, which functioned under the control of the KGB.
Taken from: wikinews.org
زن و هویت اجتماعی
زن و هویت اجتماعی
نام زنان در بسیاری از مناطق و حتی در کلان شهرهای افغانستان جز خط قرمز مردان به شمار می رود چنانچه نام زنان خانواده یکی از تابوهایی است که در جامعه و اماکن عمومی نباید آن را بر زبان برد و زنان معمولا به نام پدر، شوهر، برادر و فرزند مذکر یاد می گردد. و حتی صدا کردن مردان به نام مادر می تواند توهین ناموسی به شمار رود و سبب جریحه دار شدن احساسات مردان و نزاع در جامعه گردد.
در جامعه ی افغانستان که دارای ساختار و زبان پدر سالارانه است, نگاه مالکانه به زن حتی در خود زنان هم نهادینه گردیده, در چنین بستری سانسور زنان و نام زن بدیهی به نظر می رسد. سانسور حضور زنان و حتی نام های زنانه در جامعه ی ما ریشه های محکمی در ساختار و عرف جامعه دارد که برای پرداختن به این موضوع نخست باید به بحث هویت زنان و نیاز به باز تعریف اجتماعی انان پرداخت.
زنان کشور ما تاریخ طولانی پرده نشینی دارد و این نقش انفعالی میراثی است که زنان همواره آن را نسل به نسل منتقل کرده و تا اکنون نیز با حذف و سانسور زنان از سوی جامعه روبرو هستیم.
زنان افغانستان تاریخ بی نام و نشانی دارند که رد پای تاریخی آن به گذشته نه چندان دور یعنی حضور ملکه ثریا در سال ۱۹۱۹ برمی گردد که با اتخاذ رسمی لقب ملکه توانست بنیانگذار کارهای رسمی و ایجاد اشتغال برای برخی از زنان در بیرون از خانه باشد و با تاسیس مکتب های دخترانه زمینه ی حضور دختران را در بیرون از خانه به صورت رسمی مساعد ساخت ولی همچنان این حلقه مختص اشراف زادگان و در کابل باقی ماند.
با تغییر حکومت همه ی آن دست آوردها هم از بین رفت, بیش از یک دهه ما شاهد سکوت حکومت و جامعه در مورد حضور اجتماعی زنان پس از دوره ی امانی هستیم.
تاریخ نشان می دهد که در تمام دوره های حکومتی نگاه به نقش زنان همچنان در درجه دوم اهمیت قرار دارد و زبان عرفی مردانه همچنان سخنگو بوده است.
از آنجا که در ساختار پدرسالارانه جامعه ی اقتدار همیشه چهره ی مردانه دارد, زنان کمتر می توانند جایی برای ابراز وجود داشته باشند. بنا ما در مورد مساله ی هویت زنان با یک کلیت و ساختار تاریخی و عرفی روبرو هستیم که بدون شناخت ممیزهای جامعه و آسیب شناسی دقیق این موضوع، نمی توان به حل کلی آن پرداخت اما می توان برای آگاهی رسانی در مورد این حق زنان قدم های نخست را گذاشت. ما با حمایت از کمپاین #نامم_کجاست نخستین قدم ها را بر می داریم. تلاش ما بر این است که این موضوع را همگانی بسازیم و با دعوت زنان از گفتن تجربه هایشان در این موارد که آنها را در مکان عمومی با نام دختر فلانی و مادر فلانی خوانده اند، همچنین از مردان تقاضا می کنیم با نام گرفتن اعضای زن خانواده و بستگان نزدیک خود ونوشتن آن بر دیواره های فیسبوک خود به این کمپاین بپیودند.
ما موضوع زن و هویت را در مقاله های بعدی نیز به کنکاش می کشیم .
زهرا اسرافیل
انفجاردر کابل جان دونفر را گرفت
حدود ساعت ۱۲:۳۰ چاشت امروز یک انفجار در حوزۀ پنجم امنیتی شهر کابل رخ دادهاست.
سرپرست دفتر سخنگوی وزارت امور اخله میگوید که این انفجار در در ساحۀ نیازبیک رخ داده که به شمول یک کودک، دو تن کشته شدهاند و یک نفر دیگر زخمی شدهاست.
اما منابع امنیتی گفتند که در این انفجار دو کودک جان باختهاند و پنج نفر دیگر نیز زخمی گردیدهاند.
تا به حال نوعیت این انفجار مشخص نیست و مسؤولیت آن را هم هیچ گروهی به دوش نگرفتهاست.
این در انفجار در حالیست که یک روز پیش نیز در پی یک انفجار در حوزۀ ۱۷هُم پولیس یکی از مسؤولان امنیتی ولایت پروان جان باخت.
در انفجار ماین کارگذاریشده در موتر مدیر مبارزه با جرایم جنایی ولایت پروان، این مسؤول امنیتی پروان جان باخت و رانندهاش زخمی گردید.
تیرباران دوخواهر در بدخشان توسط طالبان
جسد یکی از دو خواهر که مأمور پلیس ملی افغانستان بودند و هشت روز قبل توسط افراد گروه طالبان با خواهر دیگرش تیرباران شد، پیدا شد.
در بدخشان جسد یکی از این دو دختر، دو روز قبل پیدا شد و خانوادهاش امروز چهارشنبه ۱۴ سرطان/تیر برای آنان مراسم سوگواری بر پا کردند.
این دو خواهر بعد از یک دوره آموزشی کوتاه مدت در ترکیه تازه به افغانستان برگشته بودند که یک هفته قبل در ولسوالی ارگوی بدخشان به دست افراد طالبان افتاد و تیرباران شدند.
به گفته خانواده این سربازان، افراد طالبان بعد از تیرباران این دو دختر جسد آنان را به دریا (رودخانه محلی) انداختند و تاکنون بستگانش موفق به کشف جسد یکی از آنان شده است.
مادر این دو سرباز که "منورا" و "نورحیا" نام داشتند در روز حادثه همراه با دو دخترش بوده است.
او میگوید که چهار عضو گروه طالبان آنان را در منطقهای "اسپینگل" ولسوالی "ارگو" از خودرو پایین کردند و بعد دخترانش را کشتند و به رودخانه انداختند.
گفته میشود که این دو دختر برای گذراندن روزهای عید به این منطقه رفته بودند.
جسد منورا به گفته خانواده دو روز قبل پیدا شده و خانواده این دو مأمور پولیس انتظاردارد تا جسد نورحیا را نیز پیدا کند.
تاج محمد، پدر این دو سرباز به خبرنگار بیبیسی گفته که چهار شورشی عضوگروه طالبان بعد از شنکجه زیاد دختران را کشته و جسد آنها را به دریا انداختهاند.
مادر این دو سرباز پلیس میگوید که گروه طالبان با کشتن منورا و نورحیا او را داغدارکرده ولی از اینکه دو فرزندش را در راه تامین امنیت افغانستان از دست داده، پشیمان نیست.
او میگوید که فرزندان دیگرش هم اگر به سن قانونی برسند آنان را تشویق خواهد کرد که به صفوف نیروهای پلیس بپیوندند.
به گفته خانواده این دو دختر، منورا فارغ التحصیل انستیتوی پزشکی و نورحیا فارغ التحصیل کلاس دوازده بود.
ژنرال عبدالخالق آقسای، فرمانده پلیس بدخشان گفته که قتل بیرحمانهای این دوسرباز بدست نیروهای شورشی وابسته به گروه طالبان به دلیل بیاحتیاطی خود این دو بوده است.
او گفت که این دو خواهر با رفتن به مناطق ناامن دستورالعملهای پلیس را نادیده گرفتند و این غفلت منجر به قتل آنان شد.