خالده نوری ۲۴ ساله در ولایت کندهار که زمانی مرکز اداری رژیم طالبان و جغرافیای ممنوعۀ حضور زنان در همه عرصه های زندگی بود، از طریق موسسۀ اجتماعی زنان کارگر توانست شمار زیاد زنان را در عرصه های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و مدیریت کمک کند.
خالده نوری هنگام دریافت جایزۀ نقدی مدلین البرایت که بیست و پنج هزار دالر است، ضمن اشاره به کارکرد های خود به صفت رئیس موسسۀ اجتماعی زنان کارگر گفت که زنان و دختران از طریق این نهاد توسط خود زنان و با درنظر داشت ارزش های اجتماعی و اسلامی آموزش می بینند.
در مراسمی که در دفتر مرکزی این نهاد در واشنگتن دی سی زیر نام "زنان افغانستان: دگرگونی کنونی، استحقاق آینده" برگزار شده بود، رولا غنی بانوی نخست افغانستان نیز سخنرانی کرد.
خانم غنی در سخنرانی مختصر در این رویداد گفت که زنان افغان ضعیف نیستند؛ آنان سخت کوش، نیرومند و با شهامت اند. او گفت "در هشت ماه گذشته با گروه های متعدد زنان از سرتاسر افغانستان دیدار کرده ام و از آنان زیاد آموخته ام، آموختم که در مصیبت و زیر فشار چگونه باید با وقار زیست."
رولا غنی گفت که زنان افغان در شرایط دشوار زیست می کنند اما شجاعترین زنان جهان اند. او به قتل فرخنده اشاره کرد و گفت که آن دختر جوان به خاطر به چالش کشانیدن خرافات تعویذ نویسی قربانی خشونت گروهی از مردان جوان شد، اما افزودکه این رویداد ذهنیت افغان ها را به گونۀ مثبت متاثر ساخته است.
باربرا میکولسکی، عضو مجلس سنای ایالات متحده نیز در این مراسم صحبت کرد و از کارکرد خانم غنی به صفت بانوی نخست افغانستان ستایش کرد. خانم میکولسکی گفت "ما شما [افغانها] را فراموش نکرده ایم، شما تنها نیستید، شما همکاری آرزومندی نیک امریکایی ها را با خود دارید."
جایزۀ مدلین البرایت همه ساله به زنانی از سراسر جهان داده می شود که فعالیت های چشمگیری در زمینۀ تقویت و توانمند سازی زنان در اجتماعات شان داشته باشند.
پیشتر از این نیلوفر رحمانی، افسر قوای هوایی افغانستان، نیز جایزۀ زنان شجاع را از وزارت خارجۀ ایالات متحدۀ امریکا گرفته بود.
گروه طالبان از تلاشها برای راهاندازی گفتگوهای صلح در افغانستان و نشست دوروزۀ قطر استقبال کردهاند.
کیهان نوین:در بیانیه طالبان گفتهاند که میپذیرند به دلیل نداشتن تجربۀ کافی اشتباهات و کاستیهایی را مرتکب شدهاند، اما صلح یک نیاز است:” صلح ضرورت هر ملت و در مجموع هر انسان است. بدون صلح زندهگی آرام و پیشرفتهای تعلیمی، اجتماعی و سیاسی ناممکن است؛ پس آشکار است هرکس با بازسازی، آرامش و پیشرفت ملت خود محبت دارد اما تنها در گفتار و شعار به دست نمیآید بل که به ارادۀ مستحکم و عمل آشکار ضرورت دارد”.
طالبان در بیانهشان همچنان از موسسۀ جهانی بگواش و پروفیسور کوتا راموسینو، سکرتر جنرال این موسسه به خاطر تلاشهایش برای ایجاد نشست دوروزه در قطر تشکری کردهاند.
در بیانیۀ طالبان آمدهاست که برقرارنشدن صلح در افغانستان عوامل خارجی و داخلی دارد که خارجی آن امریکاییها و دوستانشان هستند که به ارادۀ اجتماعی ملت افغان گردن نمیدهند و از زور خودداری نمیکنند و عامل داخلی، هر باری که امارت اسلامی به سوی صلح قدم گذاشته در برابرش قرارداد امنیتی زیر نام پیمان استراتیژیک قرار گرفتهاست.
طالبان میگویند صلح یک مسؤولیت مشترک است و با جنگ به دست نمیاید:” صلح هنگامی به دست میآید که به اسباب جنگ که آتش جنگ را ادامه میهد، نقطۀ پایان گذاشته شود. صلح یک مسؤولیت مشترک است و راهی برای رسیدن حق به صاحبان حق و پنجرهیی برای آرامش و خوشبختی در کشور است”.
همچنان طالبان در بیانیهشان دفتر سیاسی برای ادامۀ گفتگوهای صلح با حکومت افغانستان را یک ضرورت عنوان کردهاند.
باید یادآور شد که یک هیئت بیست نفره روز جمعۀ هفتۀ گذشته به قطر رفته و طی یک نشست دوروزه با هشت نمایندۀ طالبان گفتگو کردند. رییس جمهور افغانستان نیز به آغاز گفتگوهای صلح اعلام خوشبینی کردهاست.
اعضای یک خانواده در ولایت بادغیس در شمال غرب کشور پس از اینکه دختر جوان شان را در یک جلسه پرسش و پاسخ بازجویی کرده، او را کشتند.
یک منبع معتبر محلی گفت که قربانی صابره نام داشت و دوازده ساله بود.
صالح محمد بیگ، سرپرست ولسوالی قادس می گوید که این رویداد در قریه موسوم به چیرودها، این ولسوالی رخ داده است.
"این دختر توسط ضربات، مشت، لکد و کفش پدر، پدر کلان و دو کاکایش جان داده است."
او متهم بوده که با یک پسر ارتباط برقرار کرده و از خانه فرار کرده است.
ولسوال قادس می گوید که جلسه پرسش و پاسخ به دستور مولوی اختر کاکای مقتول برگزار شده و حکم مرگ این دختر را نیز این فرد صادر کرده است.
پولیس تمامی کسانیکه متهم به این قتل هستند را بازداشت کرده و بازجویی از انها شروع شده است.
بادغیس در شمال غرب و از ولایت های دور افتاده افغانستان است، در چندین ولسوالی ان فعالیت افراد وابسته به گروه های تندرو و افراطی مانند طالبان گزارش شده است.
سازمان های حقوق بشری قبلا اعلام کرده بود که بیشتر خشونت و تجاوز جنسی به زنان از سوی اعضای خانواده انها مانند برادر، کاکا و ماما صورت می گیرد.
منابع معتبر گزارش دادند که تنها ۳۶ درصد زنان در افغانستان می توانند از خویشاوندان و دوستان نزدیک شان کمک بخواهند.
رقم زنان که مورد خشونت خانوادگی قرار می گیرند، هشتاد و هفت درصد خوانده شده است.
باتوجه به فعالیت دولت افغانستان در چهارده سال گذشته برای بهبود زندگی زنان، اما هنوزهم این قشر با خشونت توسط اعضای نزدیک خانواده، ازدواج های اجباری، بد دادن، خود سوزی، کشتار هدفمند، آزار و اذیت جنسی و لفظی در محل کار و زندگی شان مواجه هستند.